her aynada yalınız kendi gorunen..
kendi cevherınde mahpus bır zam an..
dağıtığı gece yaprak yaprak..
kendı mavlğıne aldanan bır denzden ne beklenır..
kendı gelğitnde savrulun bir omurde :
bu uykudan bana donenler kendı içımde..
şimdı zamanın sineklri yoklarken ben-i ..
içmde dışımda hep aynı cember..
bu saf dua dagöğsumde kanayan bır zaman gülü ..
ben den sor sırrını mesafelrınben den dınle yıldızlrın sarkısını..
hep aynı çoskunluk,
tesselı buldğmz bir sevnç hali,
rahatı kaçan bu denzde insan neden yıkanır?
huzurdur bır dem nasıplendğımz,
içimzde titreyen bir hafif bir soğkluk,
bir cam sisesnde gelmdı ya
kerberosun kayığndan ta nasplenemedk ya..
hayatın gelgitinde savrulun omrumze değerbiçismiz bosuna değl
sadece yalandan bir mavlÄŸe aldandk,
şimdıyse aynı denzde yıkanyor ellrımz,
kavustüğmz bu kıylardr bızı sona hazırlayan:
bır daha ne macera olacak ne de cosknluk,
son yıkımdr genç ömrumuzn
derınden bizi sarsan bır yazgı var
bizi kendımıze donduren..
ya yıkanacağız yada bu bu denzde
boÄŸlacaÄŸz
bu son vurgundr benı sana getren,
ölmem gayrı
sen ıste sana sevginn her halını ,
çalayım
ebem kuşuğından dunyanın ad verılmemıs butnrenklerını..
bu denzdır benı sana kavustran,
yıkınlm kadife renginde,
huzur değlmidır bizi paklayan,
bır ruya gibi..
bizden olan sarmaskla örtunelm..
ve coskunlk halı ıkımzde huzur ıstyrz sunn adresi sevgidr
bi dusun
ask bır dalga bı tsunmı
dernden gelyr daha
yıkıcı
ve onlmaz
benm kıymda artk denzn en durgun halı huzurlu halı makbuldridir
denzze hep sabah ve kmsenn olmadğ ı usuten sadece senn olan halını vaktını sevmstm
kadfe gibi kenıdnı hafifçe sarsan ve kendıne donen bı denzi sevyrrm
hosma gidyr
ÄŸibisnden
bıraz boyalı laflar
bence bırsey kazanacksan
intlÅŸarak hayatta
bır seylrı kazanmn daha anlmlı
hem kendını yontan
bırde karsıdkını
benzerıni sevnce aynı yuz olyrsn
ben bunu istmem
ıkımze aıt ıkımzn resmdiği
bır yuz bizie daha aıt değlmi
ıkısde vazgeçmyr sevdığecığnden
ayrlkta olsa ıkis de ğöğüs ğeryr naslsa
yuzsuzlk olmyr can
ama ısteyenler yuzumu bilimycklr en ağır
bedli budr
benden yana hayatın..
..
geldın bır sefer hiçliğe yakın bu isyan
bırsey kurtrmıyr
orayı beklyrm sadece
sabh gunsne karsi :
yuzunu hafif oksayan o hosntluğu hiçbrseye değışmem
sabahın otunda dal vermis çiçiklerım
benle buyusn isterm
şimdı hayatmn tam orta noktssı
sıfır yanı
hesebm yok
gölgesi eksilmyen haytmla avnmuyrum artık
bırak kavursun bedenmi
sonrsı ahmk ıslatan yağmurlrı
sonrsı dınginlk
aksam gunesıne karşı verecğım ruhumu
kmse ıstememştr bu vakti
kuÅŸluk vaktdr
gunduzn gecgye gebe kaldığı
sonrsı gece,
butün alaclğıyla uğrlasn istrım hayat-?ın..
gece örtüsünden arınırken,
o an niyaz-ı aşk eder Mevlana.
içimdeki ses:
gel der.
putlar devrilir,
gecenın bu onaran yarsında.
lam-elif dolanır boynuma.
yakaran ellerımde dua olur.
bir yazgıdır artık çalınır alnıma.
ben bürünürüm tennerüme,
sarılırım bedenıme,
zaman kristalbir avızedr gokkubede asılı kaln,
etrafında donerkn bu bir nıhavent mucizedr,
köku olmayan alemde..
yıldızlar doner
gece doner
ben donerım
doner
gece
kendi
rengine..
yıldızlar kavusur sonsuzluguna
Åžems kavusur sevgiliye
gece kavusur sabahına
gül şefaat eder dikenlerıne
ben kendım-den kanarım:
NEY dendir bilinmez.
o sazlıktır
türküsü dinmeyen..
BENCE ŞİMDİ SENDE HERKES GİBİSİN
gözlerim gözünde aşkı seçmiyor
onlardan kalbime saevda geçmiyor
ben yordum ruhumu biraz da sen yor
çünkü bence şimdi herkes gibisin
yolunu beklerken daha dün gece
kaçıyorum bu gün senden gizlice
kalbime baktın da işte iyice
anladım ki sen de herkes gibisin
büsbütün unuttum seni eminim
maziye karıştı şimdi yeminim
kalbimde senin için yok bile kinim
bence sen de ÅŸimdi herkes gibisin.
nazım hikmet RAN
Ä°BRAHÄ°M
ibrahim,
içimdeki putları devir
elindeki baltayla
kırılan putların yerine yenilerini koyan kim
güneş buzdan evimi yıktı
koca buzları düştü
putların boyunları kırıldı
ibrahim
güneşi evime sokan kim
asma bahçalerinde dolaşan güzelleri
buhtunnasır put yaptı
ben ki zamansız bahçeleri kucakladım
güzeller bende kaldı
ibrahim
gönlümü put sanıp da kıran kim?
